Yıllarca hayalini kurduğum manzaraya bakan pencerenin tam önünde yazıyorum bu satırları. Hep ilerlemek istediğim hayatın içinde ilk defa olmak istediğim yerdeyim, duruyorum, nefesleniyorum, an'ı tadıyorum.
Kolay oturmadım bu pencerenin önüne. Hoş, herkesin yolu kendine zordur, aynı ayakkabılarla aynı taşlara takılmadan bilemeyeceğimiz yolculuklara lafım yok, benim derdim tasam hep kendi yolumla oldu. Ama kolay olmadı. Çok geceyi sabaha bağladım, uyku ile tanışmadan güneş ile yarıştım. Dönüp bakınca gözyaşları döktüğüm yolların kenarlarında çiçekler açıyor, arkamdan o yolu yürümeye çalışan herkese ellerimi uzatmak istiyorum, önümde yürüyenleri saygıyla takip ediyorum, kendime bakıp öylece gülüyorum, gülümsüyorum.
İçimde buruk bir huzur, buruk çünkü penceremin önünde hâlâ eksik oturuyorum, huzur çünkü tüm eksiklerim elbet tamamlanacak biliyorum.
Üzerimde hep bazı şeyleri kaçırmışlığın ve bazı şeylere yetişememişliğin kaygısı ve telaşı olurdu, ilk kez an'da olmak çok da tarif edemediğim bir olmak haline dönüşüyor. Kendi zamanımda, kendi yolumda, kendi yolumla olmak. Tamamlanmayacak eksikliklerim yok şimdi, hiçbir şey kaçmadı ve yetişeceğim hiçbir şey yok. Hepsi akışta oldu, oluyor ve olacak. Bu dinginliğin sırrını henüz çözümleyemesem de, geldiğim noktada galiba büyüyorum. Hala çok uzun bir yolculuğun içinde olduğumun bilincindeyim, koşmaya çalışmadan, bu defa gözyaşlarıyla değil bereketli yağmurlarla suluyorum geçtiğim yolları. Acele etmeden, yeniden kendim oluyorum.
Son yıllarda çok kez söyledim, siz bir de beni hala kendimken görecektiniz diye, ben hala benken, kendimi severken. Zaman ve hayat benden çok parçalar kırdı döktü, benliğimden çok şey götürdü diye baktım hep, kızdım. Benden götürdüklerini incelemekten bana kattıklarını göremedim. Bugün, kendimden kaybettiklerimi yerine yeniden koyarken öyle güzel inşa ediyorum ki, kendimi hayata isyan etmek yerine teşekkür ederken buluyorum. Kendim olmanın en sevdiğim haline bürünürken en çok da tüm iyilikler ve kötülükler içinde her şeye rağmen maskesiz kalabilmeyi seviyorum.
Dışarıdaki ve içimdeki aynayla barış ilan etmek ne büyük özgürlük, kabullenmek, çözüm odaklı gitmek, çözüleni yanıma alıp çözemediğimi geride bırakmayı öğrenmek. Yol bitsin diye savaşmak yerine yolculuğu sevmek ne büyük özgürlük şimdi, bazen yalnız, bazen kalabalıklar içinde, ne şekilde olursa olsun yolun sonuna değil yola odaklanmak, yolu sahiplenmek.
Gördüm ve bildim ki yol da benim yolculuk da. Dün, bugün, daima.
